http://www.sosyomat.com/ tr-tr 40 blog: imamizer sevgili torunum; henüz dünyaya gelmedin fakat deden olarak sana bazı şeyleri öğretmem ve izah etmem gerekli. fakat senin büyüyüpte benim ihtiyarlayacağım günlerden tırsmaktayım. bu yazacaklarımı sana büyüdüğünde söylemek istediğimde ise "ya babuj ne diyon yaa" demenden de korkuyorum. sıpanın teki olup işitmeyen kulaklarıma edeceğin küfürleride duyar gibiyim. birde asi ve kural tanımaz bi şey de olabilirsin sen, bana "moruk" bile diyebilirsin ki o gün kafana inecek bastonun da acıtacağını daha bu günden bilmeni istiyorum, eşoğlueşek seni. sana hayat deneyimlerimi yazacağım , kendi yaptığım gözlemleri ve hatalarıda, bunları okuyup kafana sokarsan rahat eder vakit kazanırsın. yaş 6 : bak torunum bu yaş önemli, ömrümü yiyip bitiren okul-iş maratonunda koşmadan evvel ki son güzel senen. sabahları kalk çizgi film izle, dışarda top oyna,misket oyna bisiklete bin. 3 tekerlekli olmasın artık bisikletin. kızları tanımaya başla hafiften. anlamazlar zaten kukularının popolarını elle. yaş 8 : yaa ben demedim mi sana okul hayatı zor diye. yaş 10 : top oynamaya devam. bu noktada müziklede haşır neşir ol ilerde ne kadar kendine gülsende pop şarkılar söyleyip dinleyeceksin. hayatın gerçeği. bizim zamanımızda tarkan, burak kut vardı torunum. yaş 12 : evet farkındayım artık pipi diyemediğin bir organ seni rahatsız ediyor çocuğum. çok kurcalama kafasına göre takılsın. ortaokulda ceketin önünü iliklersen kurdugun çadır seyir halinde belli olmaz. kızlara önem göster benim gibi hala top peşinde koşup "kanka" olayına kapılıp ömrünü bitirecek saplığın temellerini atma. Ve artık fark etiğin gibi otobüslerde baştan sona oturarak gitme şansın artık azalmış durumda. Benim söylememe gerek kalmadan uyuma taklidini kendinde işe yarar bi çakallık olarak kullanırsın zaten. Aslan torunum. yaş 20 : en verimli yaş bu olsa gerek. tavşan gibi tıkır tıkır pompalayamıyorsan yaş 12 ye geri dönüp yazılanları tekrar oku. birde 20 yaşına gelip hala bayramda harçlık umuduyla elimi öpersen safça gülümser "el öpenlerin çok olsun" diyip geçiştiririm muhtemelen. şimdiden söyleyim. yaş 25 : artık gençliğin son demleri. bu aşamada yiyebildiğin tüm bokları yemiş olman lazım. ilersi için seni askerlik-evlilik-iş gibi eşikler hayatının sınırlarını koyacak ne yazık ki yavrucum. Yaş 30 : evlenmiş, beklide çocuğa karışmış olsan gerek. Eğer olmadıysa yaş 12 ye geri dönüp tekrar oku. Artık mahalle ahalisiyle,esnafla iyi muhabbet edebiliyor olman gerekir. Bu önemli çünkü sana saygınlık kazandırır. Getirisi olmaz, ipne manav tartıya iki elma fazla atmaz ama bana da boyle soylendi uyguladım bi zararını görmedim. Yaş 40 : tatilde şıpıdak şıpıdak ses eden terlik, üstünde üserinde Boss yazan dandik bi tişört veya atlet giyerek tatil mekanlarında boy gosteriyor olman lazım. Ağır insan olman lazım artık. Kimse ilgilenmesede veya konu farklı olsa bile, kaldırım için belediyeye söv mesela, yada gözlüğünü indirip gazetede okuduğun zam haberi için tayyipe söv (bizim zamanımızda tayip vardı yavrum). Birde her ilin plakasını bilmen şart. Yaş 40 sonrası : artık yazdıklarımı sallamayacağın için ve kalıplaşmış bi odun olacağın için gerisi muhim değil. Fakat hala yaş 12 ye takılıp kalmış ve o satırları tekrar okuyorsan, Allah belanı versin torunum. Wed, 02 Jul 2008 20:26:22 GMT 1694703-blog@http://www.sosyomat.com/ imamizer http://imamizer.sosyomat.com/blog/1694703 çorapta saklanan sigara paketim gibiydin,gözden ırak tenime yakın. sensizlikmiş halbuki, "tekmi? çift mi?" acısının kalbimdeki karşılığı. dalgınlıkla okey atmanın utancı bile hafif kalırmış beni öptüğün zaman. ask yaz numarama yolla, en güzel aşk sözcükleri cebine gelsin. terk edişinmiş adamın en çok amına koyan. emeğime saygı, terazime tıklamaymış senin her gülümsemen. Mon, 19 May 2008 14:04:52 GMT 1484025-blog@http://www.sosyomat.com/ imamizer http://imamizer.sosyomat.com/blog/1484025 Sigarasını uzandı. Gözlerini bir noktaya odaklamış, dalgın bir halde sigara yaktı. Cızırdayarak yanın sigara karanlıktaki uğursuz bir göz gibi bir an parladı. Başını geriye atarak aldığı derin nefesi gözlerini kapatıp havaya savurdu kazım. Günlerdir sürdürdüğü savaşın sonlarına geldiğini biliyordu. İçinde can çekişen bir duygu,his,boşluk vardır. Tam olarak adını koyamıyordu ama tek bildiği can çekişen ve aynı acıyı kendisinede yaşatan anormal bir şeyin göğüs kafesinde varolduğuydu. Dirseklerini dizlerine koyarak başını iki elinin arasına aldı, bir an halının desenini incelemeye başladı. O simetrik ve kendini tekrar eden şekli uzunca inceledi, arada sigarasından derin nefesler almayı ihmal etmedi. Her şey o kadar basitti ki, tek yapması gereken can çekişen şeyi öldürmek ve bu acıdan kurtulmaktı. Ama yapamıyordu. ne onun cellatı olabiliyor nede ona hayat öpücüğünü verebiliyordu. O zaman daha iyi anladı kazım, bu “o” nun giderken içine bıraktığı bir şeydi. Yastığa koku, tendeki dokunuş, dudaklardaki o tat olarak bırakmıştı. Sinsice ve ustaca yapmıştı bunu. yalnız ve mutlu bir adamın dünyasını değiştirmemişti ama her duvara işeyen köpek gibi izlerini bırakmıştı. Yıllarca içindeki boşluğun farkında olmadan yaşamış mutlu bir adamın hayatına girmiş, yalnız o doldurunca farkına varılan bir krateri içinde taşıdığını ona göstermişti. O boşluk huzursuzluk veriyordu kazıma. Başka bir şeyler ile doldurmayı denedi, başkasını sevmek, başka şeylerle uğraşmak, onunla ilgili anıları bu boşluğa kapatmayı denedi. Ama olmuyordu, kare,üçgen dikdörtgenlerin uygun boşluktan geçirildiği basit, plastik bir çocuk oyuncağı gibiydi bu boşluk. Yalnız onun varlığı ve sevgisi onu kaplıyor uyum sağlıyordu.. “çekip giderim o zaman” diye mırıldandı kendi kendine kazım. Bir anda aklı “keşke” ve “belki” lerle başlayan düşüncelerin istilasına uğradı. Görünmez bir sineği kovarcasına suratını ekşiterek elini salladı, hemen bu düşünceden kendini arındırdı. Kaçamazdı ki. Kendiside biliyordu iki haftalık bir süre sonrası yastıkta onun kokusu kalamazdı. Ama ne zaman başını o yastığa koysa, o koku o kadar net ve güçlü bir şekilde genzine doluyor, arıları başına üşüştüren çiçeğin kokusu gibi tüm anıları zihnine dolduruyordu. Derin bir nefes daha aldı sigarasından, bu sefer sigaranın ateşi dudaklarına daha yakın parladı. Farkında olmadan, dolmuş kültablasında sigarasını söndürebileceği bir boşluk aramaya başlamıştı. Sol elini ensesine atıp başını sağa sola oynatarak boynunu ovuşturdu, yüzü acıdan hafifçe kasıldı. Eski çekyatı hiçbir zaman rahat bir yer olmamıştı. Açtığı zaman arasında çöküntü oluyor, yayları sırtına batıyordu. Yastık niyetine kullandığı sünger ise düşünceler ile ağırlaşmış başını zaten taşıyamıyordu. imamizer 12.04.2008 Sat, 03 May 2008 10:27:12 GMT 1403958-blog@http://www.sosyomat.com/ imamizer http://imamizer.sosyomat.com/blog/1403958 merhaba sevdiceğim. beni tanırsın aslında yazı yazma işinde hiç iyi değilimdir. genelde düşüncelerimi kağıda dökebilmekte bir koaladan farksızım. fakat şöyle bir düşündüğümde, düşüncelerimi hareketlerimlede anlatamıyorum. bir çocuk gibi "nası koduk ama" lafını uygun kol hareketi ile yapabiliyorum ancak. onun ötesinde kağıda yazılsa sonunda üç nokta konacak, gizemli cümleler kuramadım hiçbir zaman. ortaokulda da böyleydim ben hep. giriş-gelişme-sonuç şablonunu bir şekilde yazdıklarıma uyduramazdım. rotringin en büyük işlevi içine çiğnenmiş kağıt topu koyup arkadaşı ensesinden vurmak olarak düşünen birisi olarak belkide daha çok çabalamalıydım. en azından hamam böceği - ekmek fırını - uğu dündar üçlüsünden daha az çekici olan giriş-gelişme-sonuç üçlüsünü bir şekilde hayatımda uygulamalıydım. güzel şeyler yaşamıştık beraber aslında. benim saf bir şekilde ceplerimi kurcalarken ve "allah allah nerde bu" diye mırıldanarak " canım ben cüzdanı almamışım sen öde ben sana veririm sonra" gibi tırt davranışlarımı hep gülümseyerek alttan aldın. aslında o kadar iyi gözlem yapardın ki sen, bilirdin benim o an nasılda çakal bir adam olduğumu ve bir o kadar parasız. veya seni tavlamak için yanlız olmadığım, taliplerimin olduğu, aranılan kişi olduğum mesajını vermek için cep telefonuyla mesaj alıp yolluyormuş numarası yaptığımı.. ahh bir bilsen bebek o snake de ne rekorlar kırdım ben bu vesileyle. ama şimdi ayrılmışız.. ve sen bu tırt adamı layık olduğu gibi sensiz bırakmışsın. senin her zaman en iyisine layık olduğunu, benim seni haketmediğimi söyleyemeyeceğim aslında. hayvanca sevmiştim seni çünkü. gelecek mutlu günlerin hayalini kurmuştum, ben devlet memuru olacaktım. eve elimde bim poşetleri ile gelecek, etrafımı saran çocuklarımıza aldığım ucuz gofretleri dağıtırken seninle göz göze gelip gülümseyecektik. arabamızda olurdu belki. pikniğe giderdik, üzerinde tükenmez kalemle çirkin bir yazı ile "ayşe" yazan plastik topla voleybol oynayacaktık. evet kızımızda olacaktı adı ayşe olacaktı. ama sen bu adamı tırtlıklarıyla beraber özünde neler barındırdığını farkedemedin belkide. sana çiçekte almıştım halbuki, plastik olmasının nedeni bir gün solup gitmeyecek olması ve beni hep hatırlayacak olmandı. o gün asık süratla iddia ettiğin gibi bizim evin salonundaki sehpa üzerinde duran çiçek değildi o. artık söyleyeceklerimin sonuna geldim. mektubu yazma amacım bana geri dönmeni istemek değil. ama bilmen gerekiyor ki seni seven bir tırt var bu dünyada. envayi denyoluklar ile seni bezdirmiş, az hesap ödemek için soğuk havalarda açık çaybahçelerinde seni oturtmuş, üstelik bunuda "kendimi doğa ile barışık hissediyorum, açık hava iyi geliyor. ne yapacaksın kafede basık,izbe,duman altı yerde" diyerek yapmış bir adam seni ne kadar hak edebilir ki? ama sana verebileceğim sevgim var gerçekten hemde plastik olmayan sürekli sıcaklığını duyabileceğin fakat sayfa arasında unutulunca kurumayacak cinsten. ve sen bir gün bana geri dönmeyi istersen nerede bulacağını biliyorsun. ve şu an bu tırt adamın boynuna sarılmak ve herşeye yeniden başlamak istersen, evinizin önündeki konteynırın arkasında saklandığımı da biliyorsun. imamizer 30/04/2008 Wed, 30 Apr 2008 14:43:53 GMT 1391836-blog@http://www.sosyomat.com/ imamizer http://imamizer.sosyomat.com/blog/1391836 soluksuzca koştu recep. arkasından onu yakalamaya çalışıyordum ama yıllardır içtiğim sigaralar çiğerleri is ile kaplamış, oksijenin temas edebileceği yüzeyi azaltmıştı. şu andaki gibi ihtiyacım olan oksijen miktarı ise bu ciğerlerin karşılayabileceği miktarda değildi. ciğerlerimde kalan son hava ile seslendim arkasından. - olm dur! fakat dinlemedi beni recep. hıçkırarak koşuyordu. o an arkadaşımın şu halini bir an inceledim. zaten koşacak halim kalmadığım için yapabileceğim daha makul bir eylem yoktu. yıllardır tanıdığım eşşek kadar herif, bir kızın ona attığı kazık yüzünden gözünde yaşlarla sümüklü bir halde sokakta koşmaktaydı. bu kadarı fazla idi. ellerimi dizlerime koyup deli gibi soluklanırken arkasından baktım. oda benim kovalamadığımı anlamış olacak ki yavaşlamaya başladı. bir eliyle gözlerini siliyordu. arkasından yaklaştım ve dostça elimi omzuna koydum. - abi neden? diyebildi yüzünü aldığı ellerinin arasından boğuk bir sesle. - boşver, her şeyin bir nedeni mi var? dedim beklemeden. olayı basite indirgeyip, teselli cümlelerini sıralamayı planlıyordum. en kolay ve etkili teselli yöntemi olduğunu düşünmüşümdür hep. cebimden sigara çıkartıp içmesi için uzattım. recep in uzatılan paketi geri çevirme huyu olmadığını bildiğim için ve samimiyetimize güvenerek iki parmak arasında tek dal uzattım. durum ne kadar vahim olursa olsun paketimdeki sigara sayısından yinede haberdar olmasını istemedim o an. sessizce sigaralarımızı içtik yanyana. hafiften yağmur ciseliyordu. - gel gidelim, ıslanıcaz. acı çekmek için şahlanmış bünyesi iyice dibe vurmak istiyor olacak ki bu teklifimi reddetti recep. artık bu kadarı fazla idi. genç kız triplerini çekemeyeceğim sınırlara sürmekteydi. zaten yanında çömeldiğim süre içerisinde dar kotumda oluşan diz izi yeterince canımı sıkmıştı üstüne kaptırılan bir dal sigara eklenince ıslanmaya hiç niyetim yoktu. - ben gidiyorum oğlum, sende topla kendini ne lan karı gibi mız mız lanıyosun sana kızmı yok. sorudan çok durumu büyütmemesi için sölyediğim bu cümle, tehlikeliydi. cevabı basitti ; yoktu. ilk aşkıydı recep in. limonla şekillendirilmiş uzun enseli saçları ve sivilceli yüzüne vurulan kız olmamıştı daha önce. ayağı aklktı recep. ses tonunu toparlamaya çalıştı. - evet abi doğru söylüyorsun. bana kız mı yok. basit insandı recep. hemen gaza gelir alevlenir, çabukda sönerdi. - gel hadi gidelim, mustafa abinin dükkana sığınalım yağmur dinene kadar. tamam anlamında kafasını salladı. - abi kontor varmı sende, bi mesaj çeksem kıza. kendimi kontrol altında tutabilme nedenim recebi çok sevmem yada kontorumun değersiz oluşu değildi. merak etmiştim. -ne yazıcan kıza. -sen kaybedersin güzelim, yazıcam. gözlerinden kararlılık belli oluyordu bu lafı söylerken. - ya bi siktir git recep. diye patlamıştım o anda. imamizer 29/04/2008 Wed, 30 Apr 2008 14:03:30 GMT 1391688-blog@http://www.sosyomat.com/ imamizer http://imamizer.sosyomat.com/blog/1391688 sonra sessizliği bozdu tahir; - olm bu böyle olmayacak. bi şeyler yapmak lazım, karı kız bulmak lazım. oturduğum sandalyede hafifçe kaykıldım bir yandan çatalın ucunda asılı duran kek parçasını hafifçe sallayarak önemsiz bir konu üzerinde engin bilgilerimden oluşan bi kuple değerli fikri ortaya çıkaracakmış gibi yaparak; - portakal - nasıl abi - portakallı kek güzelmiş. tahirin yüzünde öfkeyle karışık hayal kırıklığı ifadesini bir an hissettim. bakışlarımı ona yönlendirerek onu gözlemlediğim hissine kapılmasını istemediğim için umursamaz tavrımı sürdürüyordum. - bir keki asıl güzel ne yapar bilirmisin tahir? paketten çektiği tek dal sigarayı yakmakta olan tahir aynı umursamazlığı bana karşı kullanmak istercesine bilmiyorum anlamında omuzlarını silkmişti.fakat ben aklının köşesindeki merak çığlıklarını duyuyor gibiydim, felsefi bir benzetme ile ona istediğini verecektim. ben ise şerefsizin bir dal sigara ikramını bana çok gördüğü gerçeğini aklımın bir köşesine not etmiştim çoktan. - yanında içtiğin çay.. - çay mı? ne diyosun olm iyimisin? - eşek herif gitmiyor kuru kuru! bir an öfkeme yenik düşüp üzerinde ince ince çalıştığım o bilgiç, hayat deneyimi paçasından akan adam tavrım gitmişti. elimde değildi, çay olmadan portakallı kek yenilmezdi.. tahir çay koymak için söylene söylene mutfağa giderken ben bir parça keki daha ağzıma attım. tadı gerçekten güzeldi. tahir yanından iplerin sarktığı iki fincan çay ile odaya geri geldi, çaylar henuz denizde kan kaybeden canlı misali yavaşça suyu kırmızıya boyuyordu. "bitki çayı olmalı" diye düşündüm. gözlerimi fincandan ayırmadan lafa giriştim; - erkekler portakallı kektir tahir. - kek mi? - evet, eğer yanında onu cazip kılan bir çay yok ise kimse yemek istemez. tahir düşüncelere dalmıştı. sakince paketinden bir dal sigarasını alıp yaktım.derin bir nefes alıp ortama bırakıp sözüme devam ettim. - senin çayın nedir tahir? bana çayını göster ki kadınları seni farketmedikleri için suçlayabileyim. - abi elim yüzüm düzgün, tipsiz değilim, cüzzamlı değilim. bilmiş bir sırıtış ile arkama yaslandım. o ise verdiği cevabın benden alacağı tepkiyi görmek istercesine saf saf belki biraz mal mal bana bakıyordu. - kek olmanın kuralı elinin yüzünün düzgün olmasıdır tahir. fincana uzandım, küçük bir girdap oluştururcasına karıştırıp çayıda kaşığa dolama yontemiyle sıktım ve kültablasına bıraktım. bir yudum aldım.. - çayını kendin belirlemelisin tahir, onun içinde nasıl bir kek olduğunun farkına varmalısın.ben mesela portakallı kekim. ve tatlı bi bitki çayı eşliğinde giderim. - aaa! evet abi şekeri unuttum. sandığımdan hızlı tepki vermişti tahir, bu kadar çabuk meseleyi kavrayabileceği gerçeğini düşünmemiştim. bir yandan lafı uzatıp anlayamadıgı gerçeği yüzüne vurma keyfini yaşayamadığım için bozulurken, algısı gelişen bir çırak olarak ise gurur duymuştum. arkasından seslendim; - olm bu paket ikimize yetmez. imamizer 29/04/2008 Mon, 28 Apr 2008 21:57:33 GMT 1384562-blog@http://www.sosyomat.com/ imamizer http://imamizer.sosyomat.com/blog/1384562